Zainwestuj, a zarobisz

Aby zarabiać pieniądze, najpierw trzeba je zainwestować — to podstawowa zasada szkoły biznesu. Niektóre przedsięwzięcia wymagają większych nakładów finansowych niż inne: diler samochodowy może potrzebować milionów złotych na zainwestowanie w swój salon sprzedaży. Nawet firmy zajmujące się odśnieżaniem czy koszeniem trawników (dwie z małych firm, jakie omawiamy w tej książce) muszą dysponować jakąś gotówką na zakup sprzętu i środków transportu.

Wiele z przedstawionych w tej książce pomysłów na firmę można zrealizować przy niewielkim nakładzie początkowym. Ale jeśli planujesz poszerzyć swój obszar działania, zatrudnić pracowników i oferować bardziej wyszukane usługi, ważne jest, abyś miał wystarczająco dużo środków na takie inwestycje. Takim kapitałem trzeba bardzo rozsądnie zarządzać, tak samo jak i pozostałymi składnikami firmy. Jeśli będziesz korzystać z własnych środków finansowych, musisz być pewien, że Twój biznes i plan działania mają solidne podstawy. Jeśli będziesz korzystać z zewnętrznych źródeł finansowania – banku, inwestora czy agencji rządowej – musisz być pewien swojego przedsięwzięcia i mieć świadomość ryzyka kredytowego. Dwa podstawowe modele finansowania działalności firmy to finansowanie kapitałem własnym oraz finansowanie kapitałem obcym.

Kapitał własny kontra kapitał obcy

Kapitał własny jest inwestycją we własność firmy. Kapitał może pochodzić z prywatnych zasobów, od rodziny, przyjaciół, pracowników, klientów lub inwestora zewnętrznego, łącznie z inwestorem w postaci funduszu venture capital, który zainteresowany jest zakupem firm o dużym potencjale wzrostu. Inwestorzy własnościowi zwykle uzyskują część udziałów (oraz częściową kontrolę) firmy; z punktu widzenia założyciela firmy inwestor zewnętrzny zmniejsza jego prawa własnościowe oraz pozbawia go częściowej kontroli nad firmą.

Kapitał obcy

stanowią wszelkie zobowiązania w stosunku do innych podmiotów działających w otoczeniu zewnętrznym firmy (i w zależności od formy prawnej przedsiębiorstwa jest to również zobowiązanie właściciela firmy). Wierzycielami mogą być banki, firmy komercyjne oferujące kredyty, kontrahenci, dostawcy i agencje rządowe. Kredyt można przeznaczyć na operacje bieżące, zakup sprzętu oraz na cele krótkoterminowe, takie jak np. zakup towaru. Inwestorzy obcy zainteresowani są szacowaniem wskaźnika zadłużenia firmy. Wskaźnik ten określa wielkość pożyczonych środków pieniężnych lub dopiero planowanych pożyczek w stosunku do wielkości kapitału własnego. Im większy jest kapitał własny wniesiony przez właściciela, udziałowców lub akcjonariuszy, tym bardziej skłonny jest kredytodawca do udzielenia kredytu. Porównaj tę sytuację do kupowania domu. Kredytodawcy chętniej godzą się na zastaw hipoteczny, jeśli kredytobiorca wkłada w inwestycję domu znaczny kapitał własny. Istnieje teoria, według której klient inwestujący część własnych środków finansowych jest solidniejszym i wiarygodniejszym kredytobiorcą od tego, który korzysta wyłącznie z funduszy innych osób.

Rodzaje kredytów

Linia kredytowa jest jak osobista karta kredytowa – kwota kredytu jest udostępniana na określony czas do dyspozycji kredytobiorcy, który może z niej skorzystać w kwotach i terminach dla niego dogodnych. Kredytobiorca co miesiąc płaci odsetki od dostępnych środków. Kredyt ratalny zapewnia kredytobiorcy znaczne środki finansowe i spłacany jest w ratach w ustalonym terminie. Kredyt krótkoterminowy jest przeznaczany na określony cel: spłatę zakupu towaru, ustabilizowanie płynności finansowej itd. Spłata kredytu następuje po rozwiązaniu sytuacji problemowej. Kredyt długoterminowy przeznaczany jest na wydatki kapitałowe, obejmujące również zakup sprzętu i nieruchomości, i spłacany jest z bieżących przychodów firmy.

Zabezpieczenie kredytu

Z punktu widzenia kredytodawcy najbardziej ryzykowny jest kredyt niezabezpieczony – w takim przypadku kredytobiorca składa bowiem jedynie obietnicę spłaty kredytu. Karta kredytowa jest niezabezpieczoną pożyczką i zwykle obciążona jest wyższym oprocentowaniem aniżeli pożyczka zabezpieczona. Kredytodawcy preferują zabezpieczenia spłaty kredytu w postaci rzeczy fizycznej – zabezpieczonej wartości. Jeśli na przykład kupujesz samochód, to kredytodawca jest jego właścicielem dopóty, dopóki kredyt nie zostanie spłacony. Jeśli dłużnik z jakiś przyczyn nie wywiązuje się ze swojego zobowiązania płatniczego, to kredytodawca ma prawo zatrzymać samochód i sprzedać go, aby odzyskać część lub całość pożyczonej kwoty. W przypadku pożyczek komercyjnych banki czy inni kredytodawcy mogą wymagać od klienta indywidualnego lub instytucjonalnego zabezpieczenia kredytu w postaci zastawu rejestrowego lub zastawu na prawach. Firma może na przykład zastawić część majątku nieobciążonego hipoteką lub sprzęt, należności i inne wartościowe rzeczy. Klient indywidualny może ustanowić zastaw na majątku własnym, inwestycjach gotówkowych, polisie ubezpieczeniowej lub zapomodze pośmiertnej z tytułu ubezpieczenia na życie. Dla niektórych pożyczek indywidualnych pożyczkodawca może wymagać pisemnego poręczenia przez osobę trzecią. Poręczyciel to osoba zobowiązująca się do spłacenia określonej kwoty pożyczki (kredytu), jeżeli dłużnik nie uczyni tego w ustalonym terminie. Podobnie jest w przypadku współdłużnika, z tym że wierzyciel może domagać się spłaty długu zarówno od dłużnika, jak i współdłużnika. Gwarant jest trzecią osobą, która gwarantuje spłatę pozostałej kwoty zadłużenia, jeśli z jakiś przyczyn nie zrobił tego dłużnik; gwarantem może być ciesząca się dobrą opinią instytucja lub firma. W niektórych przypadkach programy rządowe lub prywatne wyrażają zgodę na udzielenie gwarancji pożyczki, aby w ten sposób pomóc małej firmie w uzyskaniu dofinansowania.

Przeczytaj poprzedni wpis:
Motywowanie przez nagradzanie

W tej części książki przedstawiam szereg nieformalnych, spontanicznych sposobów nagradzania pracowników i wyrażania uznania dla ich pracy. Może je stosować dosłownie każdy menedżer przy minimalnym nakładzie czasu. Wyniki ostatnich badań...

Zamknij