Przeznaczenie budynku przesądza, czy jest to inwestycja, czy środek trwały

Przeznaczenie nieruchomości decyduje o tym, czy mamy do czynienia z inwestycją, czy ze środkiem trwałym. Niekiedy jednak takie przyporządkowanie nie jest jednoznaczne. – Nasza spółka posiada kilka nieruchomości, w tym budynek, który częściowo jest przeznaczony na wynajem powierzchni biurowej, a częściowo służy celom produkcyjnym. Czy zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej (MSSF) taki budynek powinniśmy zaprezentować w bilansie jako rzeczowe aktywa trwałe, czy też jako nieruchomości inwestycyjne? Czy regulacje polskiej ustawy o rachunkowości są w tym zakresie zgodne z MSSF? – pyta czytelnik. Cechą charakterystyczną nieruchomości inwestycyjnych jest to, że generują one przepływy pieniężne samodzielnie (np. z tytułu czynszu) i charakteryzują się względną niezależnością od pozostałych aktywów przedsiębiorstwa, w przeciwieństwie do obiektów produkcyjnych, które generują przepływy przy wykorzystaniu innych składników majątkowych (takich jak zapasy czy maszyny i urządzenia). W celu prawidłowej klasyfikacji posiadanego budynku spółka powinna zweryfikować jego aktualne przeznaczenie, tj. wyodrębnić główne źródło uzyskiwanych przychodów. Zgodnie z MSSF nieruchomościami inwestycyjnymi są nieruchomości zarówno nabyte, jak i wytworzone w procesie inwestycji, z których właściciel uzyskuje przychody (np. w postaci czynszu). Jeżeli jednak nieruchomości są jeszcze na etapie budowy, należy klasyfikować je jako środki trwałe, a ich prezentacja jako nieruchomości inwestycyjnych jest możliwa dopiero po zakończeniu procesu budowy i rozpoczęciu użytkowania obiektu. Istotnym ograniczeniem jest jednak to, że takie nieruchomości nie mogą być wykorzystywane przez przedsiębiorstwo jednocześnie m.in. przy produkcji bądź czynnościach administracyjnych. Zatem prowadząc w danym obiekcie działalność produkcyjną, spółka powinna zaprezentować go jako środek trwały. Jeśli jest możliwość wyodrębnienia z całości nieruchomości (poprzez np. sprzedaż bądź najem w formie leasingu finansowego) części budynku służącej wyłącznie celom produkcyjnym, spółka może przedstawić tę część jako środek trwały. Pozostałą część obiektu, z której czerpie korzyści w postaci przychodów z najmu, może zaklasyfikować jako nieruchomość inwestycyjną. Gdy nie ma możliwości podziału, częściowe wykorzystanie posiadanego budynku do celów produkcyjnych wpłynie zatem na ujęcie całej nieruchomości jako środka trwałego. Zasady klasyfikacji nieruchomości do środków trwałych bądź nieruchomości inwestycyjnych określone w ustawie o rachunkowości są bardzo zbliżone do tych wynikających z MSSF.

Ostatnie zapytania:

  • nieruchomość inwestycja czy środek trwały
  • inwestycja w środek trwały
  • inwestycja jako środek trwały
  • zaliczenie części budynku jako środek trwały u przedsiębiorcy
  • nieruchomość jako środek trwały
  • nieruchomosc inwestycyjna a zapasy
  • nieruchomosc inwestycyjna a srodki trwale
  • najmowana nieruchomosc srodek trwaly czy inwestycja
  • MSSF nieruchomosc
  • kiedy mona zaliczyć środek trwały do inwestycji
Więcej w nieruchomości, rachunkowość
Jak ustalić wysokość niewykorzystanych mocy produkcyjnych

Ustawa o rachunkowości nakazuje, aby na dzień bilansowy wyceniać produkty według kosztów wytworzenia. Nie zalicza się do nich jednak wartości niewykorzystanych zdolności produkcyjnych. W ich ustaleniu pomogą najnowsze wytyczne Komitetu...

Zamknij