Kto może być pracownikiem mianowanym

Mianowanie jest pozaumownym stosunkiem pracy. Jest to sposób nawiązania pracy tam, gdzie wymaga tego jej szczególny charakter i w sytuacjach, gdy pracownikom stawia się szczególnie wysokie wymagania. Stosunek pracy na podstawie mianowania nawiązywany jest w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. Te odrębne przepisy to tzw. pragmatyki służbowe (szczególne unormowania branżowe). Są to akty prawne regulujące prawa i obowiązki grup pracowników służb publicznych. Takie szczególne zapisy zawierają m.in. ustawa o Prokuraturze, ustawa o służbie cywilnej, ustawa o pracownikach państwowych, Karta Nauczyciela. Szczególny charakter pracy polega na wykonywaniu przez pracownika obowiązków w warunkach podporządkowania. Podporządkowanie to polega na poddaniu mianowanego pracownika, w przypadkach uzasadnionych potrzebami pracodawcy, jednostronnym decyzjom władzy służbowej, które zmieniają umówione warunki pracy (np. zlecenie pracownikowi wykonywania przejściowo innych niż umówione obowiązków służbowych, przeniesienie na takie samo lub równorzędne stanowisko do innego urzędu, czasowe skierowanie do pracy w innej miejscowości). Przepisy określające stosunki pracy z mianowania dopuszczają m.in. przenoszenie tych pracowników, za ich zgodą, na inne stanowiska niż określone w akcie mianowania. Zgoda pracownika na taką zmianę nie oznacza, że stosunek pracy z mianowania przekształca się wtedy w stosunek pracy oparty na umowie o pracę. Mianowanie jest aktem jednostronnym, sporządzanym w formie pisemnej. Do powstania stosunku pracy z mianowania potrzebna jest zgoda pracownika, przejawiająca się w przyjęciu nominacji. Z tego powodu nawiązanie stosunku pracy z mianowania ma charakter administracyjny (obsadzenie stanowiska) i jako taki podlega reżimowi prawa administracyjnego, a nie prawa pracy. Tak więc o tym, czy decyzja o zwolnieniu ze służby jest zgodna z prawem, rozstrzyga nie wyrok sądu pracy, lecz uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu dokonane w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego lub przez NSA. Podwójnej ocenie podlegają natomiast skutki aktu mianowania: w sferze prawa administracyjnego – skutek polegający na obsadzeniu stanowiska, a w sferze prawa pracy – skutki nawiązania stosunku pracy. Mianowanie zazwyczaj następuje na czas nieokreślony. Pracownik mianowany podlega specjalnym wymaganiom kwalifikacyjnym, zaostrzonej odpowiedzialności (zwłaszcza dyscyplinarnej), a także podległości służbowej. Jego prawa pracownicze podlegają specjalnej ochronie (m.in. zwiększona stabilizacja zatrudnienia). Pracownik mianowany ma też zazwyczaj prawo do dodatkowych świadczeń. Szczególne unormowania w pragmatykach służbowych dotyczą też zasad i sposobu nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy z pracownikiem mianowanym. Do pracowników mianowanych nie mają więc zastosowania przepisy kodeksu o wypowiadaniu pracownikom warunków pracy i płacy. Przepisy prawa pracy stosuje się do nich tylko wtedy, gdy dana pragmatyka zawiera wyraźne odesłanie do ustawodawstwa pracy.

Ostatnie zapytania:

  • pracownik mianowany
  • kto jest mianowany
  • kto może być pracownikiem mianowanym w sądzie
  • ustawa o prokuraturze pragmatyki pracownicze
Więcej w mianowanie, pracownik mianowany
Urzędnik mianowany- postepowanie kwalifikacyjne

Początek nowego roku jest czasem szczególnie ważnym dla osób planujących zostać urzędnikiem mianowanym. Od dnia 1 stycznia 2007 roku można składać ogół dokumentów wymaganych do rozpoczęcia postępowania kwalifikacyjnego. Ustawa z...

Zamknij