Co musi zrobić pracodawca, gdy pracownicy chcą się uczyć

Pracodawca nie może sprzeciwić się, gdy pracownik chce się kształcić. Ułatwianie podnoszenia kwalifikacji zawodowych to obowiązek szefa. Ale o tym, czy skieruje pracownika na konkretny kurs lub studia i w związku z tym obarczy się dodatkowymi obowiązkami, decyduje już sam Im wyższe kwalifikacje zawodowe, tym większa wartość na rynku pracy. Stąd sami pracownicy powinni dbać o swoje umiejętności. To od nich powinna wychodzić inicjatywa podwyższania własnej wiedzy. A do wyboru mają zarówno formy szkolne (szkoły podstawowe, ponadpodstawowe i wyższe), jak i pozaszkolne (studia podyplomowe, kursy, seminaria, staże zawodowe lub specjalizacyjne, praktyki zawodowe, samokształcenie kierowane itp.). Może się zdarzyć, że przy wyborze kierunku edukacyjnego zgodnego z charakterem wykonywanej pracy albo dającego kwalifikacje, które mogą być wykorzystane w firmie, szef wystawi skierowanie i weźmie na siebie wynikające stąd zobowiązania. Ponieważ szef ma jedynie obowiązek ułatwiać pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych, to on decyduje, czy wystawi pracownikowi skierowanie na dalszą edukację, czy nie. Zwłaszcza że ze skierowaniem wiążą się konkretne jego obowiązki, a po stronie pracownika – uprawnienia dotyczące urlopów szkoleniowych i zwolnień od pracy oraz finansowania nauki. Jeśli jednak wybrany kierunek kształcenia jest zgodny z profilem działalności firmy, z rodzajem wykonywanej przez zatrudnionego pracy lub służy przygotowaniu go do objęcia w przyszłości konkretnego stanowiska, wówczas pracodawca może zaliczyć poniesione na ten cel wydatki w koszty uzyskania przychodu. I to bez względu na formę prowadzenia działalności. Od formy podnoszenia kwalifikacji zawodowych zależą uprawnienia pracowników w zakresie płatnych urlopów szkoleniowych i zwolnień od pracy oraz finansowania nauki. Prawa i obowiązki zarówno zatrudnionego, jak i pracodawcy powinna odzwierciedlać umowa o skierowanie pracownika na naukę. To z niej właśnie powinno wynikać, w jakim wymiarze może on korzystać z urlopu szkoleniowego i zwolnień od pracy, do jakich form finansowania ma prawo i kiedy koszty musi zwrócić. Umowy nie trzeba zawierać, gdy pracodawca nie uzależnia wydania pracownikowi skierowania w celu kształcenia, dokształcania lub doskonalenia w formach pozaszkolnych od tego, czy przepracuje on określony czas w zakładzie pracy po ukończeniu nauki. Jeśli pracodawca odmówi wystawienia skierowania na naukę, ale zgodzi się na jej podjęcie bez skierowania, to w zasadzie nie ma żadnych obowiązków wobec tego pracownika. Nie musi mu udzielać płatnych urlopów szkoleniowych ani zwolnień od pracy, ani też finansować w jakikolwiek sposób jego edukacji. Nawet jeśli pracownik wystąpi o urlop bezpłatny, szef może, ale nie musi go dać. A jeśli da, wtedy dopiero powstaje dla niego obowiązek zaliczenia okresu tego urlopu do zakładowego stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

Ostatnie zapytania:

  • czego nie musi zrobić pracownik
  • obowiazek poinformowania pracodawcy o zakonczeniu nauki
  • poinformowanie pracownika o kursie
Więcej w kodeks pracy, kształcenie pracowników
Krótszy tydzień tylko na wniosek

Systemy czasu pracy są ważnym elementem organizacji pracy i powinny być ustalane stosownie do potrzeb pracodawcy. Przepisy kodeksu pracy przewidują różne systemy, z których najbardziej popularny to system podstawowego czasu...

Zamknij