Całkowicie niezdolny do pracy też może pracować

Przed podjęciem decyzji o zatrudnieniu osoby „niezdolnej do pracy” należy przeanalizować wybór formy korzystania z pracy takiej osoby oraz dokładnie zapoznać się ze stanem jej zdrowia. Pracodawca powinien sprawdzić (najlepiej przez lekarza opiekującego się załogą), jakie były przyczyny orzeczenia niezdolności do pracy, niepełnosprawności lub inwalidztwa. Potencjalni pracodawcy i pracownicy mogą wybrać jeden z rodzajów umowy o pracę regulowanych przepisami kodeksu pracy lub jedną z umów cywilnoprawnych, wymienionych w kodeksie cywilnym. Pojęcie inwalidztwa zostało wprowadzone dekretem z 25 czerwca 1954 r., a następnie przejęte przez ustawę z 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. Przewidywała ona 3 grupy inwalidztwa: – I – mogły być do niej zaliczone osoby całkowicie niezdolne do wykonywania pracy i samodzielnej egzystencji, – Orzeczenie o inwalidztwie II grupy mogły uzyskać osoby całkowicie niezdolne do pracy, – Za inwalidów III grupy uznawano osoby częściowo niezdolne do pracy. Ustawa o emeryturach i rentach z FUS z 1998 r. zamiast inwalidztwa wprowadziła nowe określenie: „niezdolność do pracy. Zgodnie z art. 12, niezdolna do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania tej zdolności po przekwalifikowaniu. Ustawa stanowi też, że całkowicie niezdolna do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Ale na mocy art. 13 ust. 4 ustawy może nią być również osoba mająca zdolność do pracy wyłącznie w warunkach określonych w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Z kolei częściowo niezdolna do pracy jest osoba, która w stopniu znacznym utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem swoich kwalifikacji. Tych, którym wcześniej ustalono prawo do świadczeń ubezpieczeniowych na podstawie orzeczenia o I grupie inwalidztwa, uważa się obecnie za całkowicie niezdolnych do pracy oraz samodzielnej egzystencji. Mających orzeczenia o II grupie inwalidów uważa się za osoby całkowicie niezdolne do pracy, a o III grupie inwalidztwa – za częściowo niezdolne do pracy. Trzy stopnie niepełnosprawności funkcjonują na gruncie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych: znaczny, umiarkowany i lekki. Orzeczenie inwalidztwa, niezdolności do pracy, niepełnosprawności oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji nie ogranicza formalnych uprawnień do podjęcia lub kontynuowania pracy przez osoby, które mają takie orzeczenia. Uznanie danej osoby za całkowicie niezdolną do pracy, a nawet za niezdolną do samodzielnej egzystencji nie oznacza, że nie może ona zatrudnić się na podstawie stosunku pracy lub świadczyć pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej. Trzeba tu jednak zauważyć, że te osoby oraz ich pracodawcy muszą mieć świadomość wszystkich skutków podjęcia działalności zarobkowej.

Ostatnie zapytania:

  • częściowo niezdolny do pracy czy może pracować
  • całkowita niezdolność do pracy a praca
  • co zrobić z pracownikiem calkowicie niezdolnym do pracy i samodzielnej egzystencji
  • niezdolność do pracy a praca
  • niezdolność do samodzielnej egzystencji a praca
  • czy rencista całkowicie niezdolny do pracy może prowadzić firmę
  • czy można pracować na rencie o całkowitej zdolności do pracy
  • czy można pracować z orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy
  • calkowicie niezdolna do pracy i samodzielnej egzystencji czy moze pracowac na umowe zlecenie
  • renta całkowita niezdolność do pracy czy można pracować