Samochodem służbowym na wakacje

Wielu pracowników jeździ na co dzień samochodami służbowymi. Czy mogą z nich skorzystać także w czasie swoich urlopowych wyjazdów? Czy w takiej sytuacji pracodawca ma obowiązek to świadczenie oskładkować?

Jednym z coraz częściej występujących świadczeń rzeczowych – finansowanych ze środków obrotowych firmy – jest korzystanie przez pracownika w trakcie wyjazdów urlopowych z samochodu będącego własnością pracodawcy, który na co dzień wykorzystywany jest do celów służbowych.

Ogólnie przywilej używania służbowego auta do celów prywatnych dotyczy najczęściej różnego stopnia kadry zarządzającej oraz przedstawicieli terenowych firmy. Pracodawcy z reguły ustalają pewien limit kilometrów na jazdy prywatne, w ramach którego pokrywają wszystkie koszty związane z eksploatacją samochodu. Ważne jest, aby firma ustaliła podstawę, na jakiej pracownikowi przysługuje prawo do korzystania z samochodu służbowego do celów prywatnych, bo od tego zależy także oskładkowanie.

Prawo do skorzystania z samochodu służbowego do jazd prywatnych, w tym wyjazdów urlopowych, może być przyznane na różnej podstawie. Ten właśnie element ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy świadczenie to należy uwzględnić w podstawie wymiaru składek. Trzeba rozważyć dwa przypadki:

  1. Jeżeli prawo do jazd prywatnych wynika z układu zbiorowego pracy, regulaminu wynagradzania albo przepisów o wynagradzaniu, zastosowanie będzie miał pkt 26 ust. 1 § 2 rozporządzenia składkowego. Przepis ten wyłącza z podstawy wymiaru składek korzyści materialne przyznane na podstawie wymienionych przepisów, polegające m.in. na korzystaniu z bezpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami komunikacji. Trzeba zauważyć, że nie ma tu określonego charakteru tychże przejazdów (np. tylko do pracy i z pracy) oraz nie występuje ograniczenie limitu kilometrów objętych zwolnieniem. Oznacza to, że „mieszczą się” w nim także wyjazdy wakacyjne.
  2. W pozostałych przypadkach świadczenie zwiększa podstawę wymiaru składek. W związku z tym, że jest to świadczenie w naturze, jego wartość pieniężną ustala się w wysokości ekwiwalentu pieniężnego zapisanego w przepisach o wynagradzaniu lub według określonych w § 3 rozporządzenia składkowego.

Przykład:
Spółka z o.o. pozwala swoim pracownikom na wykorzystywanie samochodów służbowych di wyjazdów urlopowych. Kierownikom działów przywilej ten został przyznany w regulaminie wynagradzania i tym samym nie jest oskładkowany. Natomiast w przypadku pozostałych pracowników świadczenie, to zostało zapisane bezpośrednio w umowach o pracę, a spółka jako płatnik musi uwzględnić je w podstawie wymiaru składek.

Podstawa prawna:
§ 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. nr 161, poz. 1106 ze zm.)

Kontakt:
Robert Wierzbicki, e-mail: RWierzbicki@wip.pl

Źródło: Serwis płatnika ZUS